Ulica Ząbkowska

Biegnie prostopadle do Wisły od Targowej do zbiegu ulic Kawęczyńskiej i Radzymińskiej; uzyskała w 1998 roku w plebiscycie Gazety Wyborczej tytuł jednego z nielicznych warszawskich miejsc magicznych. Nazwa ulicy wywodzi się od miejscowości Wola Ząbkowska (od XVIII wieku miasto Ząbki), do której wiodła. Istniała już w XVI wieku i stanowiła granicę między Pragą i Skaryszewem. Na jej południowym narożniku ( w miejscu obecnych przystanków tramwajowych) stał skaryszewski ratusz. W XVIII wieku przy ulicy stało 20 domów, obecny teren fabryki wódek zajmował folwark Szmula Zbytkowera.

W swej dzisiejszej formie ulica odrodziła się po wielkim pożarze, który pochłonął jej drewnianą zabudowę w czerwcu 1868 roku. Na przełomie XIX i XX wieku ulicę zabudowano kamienicami w miejscu drewnianych domów; przed I wojną znajdowały się tu koszary i stajnie, na placu przy Markowskiej odbywały się ćwiczenia wojskowe. Tu też koncentrował się w dużej mierze praski handel i zamieszkiwała znaczna część lokalnej społeczności żydowskiej.

W 1926 roku Ząbkowską przeprowadzono linię tramwajową od zajezdni na Kawęczyńskiej. Od 1994 roku wizerunek ulicy powoli, ale systematycznie się zmienia. Wyburzono zabudowania w sąsiedztwie bocznego wejścia na bazar. Okazałą kamienicę pod numerem 22/24 wybudowała spółdzielnia Manhattan; powstały dwa nowoczesne udanie wystylizowane budynki komunalne po nieparzystej stronie ulicy.

W wojnie o zachowanie oryginalnego bruku pomiędzy Brzeską i Markowską zwyciężyli mieszkańcy - w latach 2000-2001 przeprowadzono remont nawierzchni - "kocie łby" zastąpił asfalt, zachowano dawne krawężniki i podjazdy do bram. W ramach szeroko zakrojonego programu rewitalizacji zabudowy ulicy Ząbkowskiej wyremontowano i odtworzono fasady kilku zabytkowych kamienic.